Δεν χαρίζουμε τα παιδιά μας στον κόσμο της απανθρωπιάς, της απόγνωσης και των αδιεξόδων
Δύο 17χρονα κορίτσια μάς πέταξαν στα μούτρα τις αγωνίες, τον κυνισμό, την πίεση, την κενότητα, όλες τις σύγχρονες «αξίες» που δηλητηριάζουν το μέλλον της νεολαίας, και απέδρασαν από το παρόν.
Από το σοκ, στο πένθος, στον αναστοχασμό και στην καταφυγή στις γνωστές συνταγές υποκρισίας: Φταίει που δεν υπάρχουν ψυχολόγοι στα σχολεία, φταίει που δεν είμαστε πάντα παρόντες στις δυσκολίες των εφήβων, φταίει που δεν προσέχουμε τα σημάδια, φταίει… φταίει…
Ομως, κανένας θεσμικός εκπρόσωπος αυτής της σάπιας κοινωνίας δεν θα μας φωτίσει για τις αιτίες που τσακίζουν τα όνειρα και την προοπτική των νέων. Κανένας υπηρέτης του συστήματος που μισεί τη νεολαία, του συστήματος που ξερνάει διακρίσεις, φτώχεια, δυστυχία, αίμα, πόλεμο, δεν θα βρει τη λύση για τα παιδιά του λαού, τα παιδιά μας.
*Τα παιδιά μπορούν να βρουν την άκρη στον λαβύρινθο της ματαιότητας που τα εγκλώβισαν.
*Κι εμείς έχουμε χρέος να υπερασπιστούμε τα παιδιά, την ελπίδα για έναν κόσμο που τους αξίζει και μας αξίζει.
Να ξαναβρούμε τη χαρά της συλλογικότητας, την αισιοδοξία του αγώνα, το νόημα της πάλης για τον δικό μας κόσμο, τον κόσμο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της προκοπής, της ισότητας.
Δρόμοι Αντίστασης στα Νότια
