Το τελευταίο διάστημα το σύστημα και η κυβέρνησή του έχουν εξαπολύσει άγρια κρατική τρομοκρατία εις βάρος της φοιτητικής νεολαίας. Είναι φανερό πως είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν με κάθε κόστος την εγκατάσταση της πανεπιστημιακής αστυνομίας (ΟΠΠΙ) κάνοντας πρόβα τζενεράλε στο ΑΠΘ, όπου τα ΜΑΤ παραβιάζουν ωμά το Άσυλο και προχωρούν σε δολοφονικές επιθέσεις με πρόσχημα τις εργασίες για τη δημιουργία βιβλιοθήκης στο χώρο που βρισκόταν το πρώην στέκι του Βιολογικού.
Ποιος νέος άνθρωπος, ποιος γονιός, ποιος μαθητής που βλέπει το δυσοίωνο μέλλον που του ετοιμάζεται, δεν ανατριχιάζει μπροστά στις εικόνες αυτές; Ο πραγματικός λόγος που βρίσκονται εκεί όμως, είναι για να τρομοκρατήσουν και να χαράξουν στις συνειδήσεις των φοιτητών και του λαού πως αυτή είναι η νέα «κανονικότητα» και ότι το πανεπιστήμιο, πλέον, είναι ένας χώρος αποστειρωμένος όπου δεν έχουν χώρο απόψεις που παρεκκλίνουν από την ρητορική του συστήματος.
Για το σύστημα – οι φοιτητές πρέπει να εμπεδώσουν το νέο, πιο ταξικό πανεπιστήμιο που έρχεται με την εφαρμογή του νόμου 4777 (Κεραμέως – Χρυσοχοΐδη) που πετάει χιλιάδες φοιτητές εκτός σχολών μέσω των ορίων φοίτησης, των διαγραφών και της ΕΒΕ. Η νεολαία πρέπει να πειθαρχήσει στο νέο νομοσχέδιο που ετοιμάζεται για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, που χτυπάει ακόμα περισσότερο τα πτυχία (συγχωνεύσεις σχολών, διάσπαση πτυχίων) και τους φοιτητικούς συλλόγους (ενιαία ψηφοδέλτια, ηλεκτρονικές ψηφοφορίες). Ακόμα, οι φοιτητές πρέπει να αποδεχτούν την κατάργηση του δωρεάν πλέγματος (σύγγραμμα, λέσχες επί πληρωμή, ενοίκιο σε φοιτητικές εστίες) και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Τα πειθαρχικά λοιπόν και η ΟΠΠΙ είναι απαραίτητα προκειμένου να περάσει όλη αυτή η επίθεση στα πανεπιστήμια.
Αυτή η επίθεση, βέβαια εξαπολύεται σε όλους τους τομείς της ζωής του λαού. Σε μια περίοδο όπου το λαϊκό κίνημα είναι αποσυγκροτημένο επιλέγουν να πάρουν πίσω κατακτήσεις και δικαιώματα που έχουν κερδηθεί με αίμα. Ακόμη και μέσα στην πανδημία, με το λαό και τη νεολαία να είναι κλεισμένοι μέσα στα σπίτια τους, εντάθηκε η φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Η κυβέρνηση της ΝΔ από την αρχή της θητείας της έβαλε στο στόχαστρο το Άσυλο, καταργώντας το από τους χώρους του πανεπιστημίου, έπειτα από το δρόμο που άνοιξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζοντας και θεσπίζοντάς το ως «ακαδημαϊκό». Ξανά πατώντας σε νόμους ψηφισμένους από την προηγούμενη κυβέρνηση, προχώρησε στις απαγορεύσεις των διαδηλώσεων και την περαιτέρω ποινικοποίηση της απεργίας θεσπίζοντας τον απεργοκτόνο νόμο 4808 (Χατζηδάκη).
Στην πραγματικότητα λοιπόν, η αστυνομία δεν παύει να είναι κομμάτι αυτού του μηχανισμού και ο ρόλος της, και μέσα στα πανεπιστήμια, είναι ένας – να καταστέλλει κάθε φωνή αντίστασης και διεκδίκησης. «Ανομία» και «παραβατικότητα» είναι, για το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, όταν οι φοιτητές συζητάνε, πολιτικοποιούνται, μαζικοποιούν τις Γενικές τους Συνελεύσεις και βγαίνουν στο δρόμο. Θέλουν οι φοιτητές να αποτελούν πειθήνιες «μονάδες» που θα σκύψουν το κεφάλι και χωρίς να αποτελούν κίνδυνο για τα σχέδιά του θα αποδεχτούν το μαύρο μέλλον που το σύστημα αυτό έχει να τους προσφέρει. Ένα μέλλον φτώχειας, ανεργίας, εξαθλίωσης και πολέμου. Να μην τους περάσει!
Το σύστημα γνωρίζει πολύ καλά πως η επίθεσή τους θα φέρει αντιδράσεις για αυτό θωρακίζονται και βγάζει στην παρανομία κάθε κίνηση αντίστασης απέναντι σε αυτή τη βάρβαρη πολιτική. Το λαϊκό Άσυλο αγώνων ανήκει σε όλο το λαό και ως τέτοιο πρέπει να το υπερασπιζόμαστε. Να καταγγείλουμε την κρατική τρομοκρατία και να διεκδικήσουμε μαζί με τους φοιτητές τα δικαιώματά μας σε δουλειά, σπουδές, περίθαλψη, τα δικαιώματά μας σε ζωή με αξιοπρέπεια, ειρήνη, προοπτική!
ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΔΑΦΝΗΣ – ΥΜΗΤΤΟΥ
